Obraz zawierający osoba, siedzi, kobieta, dziewczynka

Opis wygenerowany automatycznieCzas św. Jadwigi Królowej

 

15 lutego dokonano w katedrze wawelskiej chrztu Litwy. Obrzędu chrztu dokonał arcybiskup gnieźnieński Bodzanta wraz z biskupem krakowskim Janem Radlicą. Ojcem chrzestnym Władysława Jagiełły został książę Siemowit Mazowiecki, a matką chrzestną Jadwiga Pilecka, starościna sandomierska.

          Jadwiga poświęciła się dla sprawy wielkiej chrześcijańskiej misji i dla polskiej racji stanu. Tę rację umiejętnie odczytali i przekonali do niej samą królową panowie małopolscy. Pomimo małżeństwa z Jagiełło odgrywała znaczną rolę w życiu politycznym Korony. Tuz po koronacji w 1386 roku wraz z małżonkiem udało się do Wielkopolski, gdzie dzięki mediacji pary królewskiej, udało się zakończyć długoletni konflikt pomiędzy rodami Nałęczów i Gnymalitów. W roku następnym młoda królowa poprowadziła wojska polskie na Ruś. Obszary te stanowiły przedmiot sporu między Polską a Węgrami. Obecność Jadwigi, jako spadkobierczyni króla Ludwika Węgierskiego, miała  uprawomocnić zajęcia tych ziem i podporządkowanie ich Koronie Polskiej. Jadwiga wielokrotnie interweniowała godząc zwaśnionych braci i krewnych Jagiełły. Wielu z nich dążyło do uniezależnienia się od niego. Najgroźniejszy i najbardziej aktywny był stryjeczny brat króla Władysława, Witold Kiejstutowicz, który zawarł sojusz z Krzyżakami przeciw Jagielle. Kiedy w 1392 roku król powierzył Witoldowi namiestnictwo Litwy, spowodowało to jego konflikt z bratem Skirgiełłą. Dzięki mediacji Jadwigi, udało się doprowadzić do zgody obu książąt na zjeździe we Lwowie 1393 roku. Jadwiga odgrywała także rolę łącznika z dworem węgierskim. Kilkakrotnie próbowała przeciwdziałać planowanym akcjom Zygmunta Luksemburskiego, męża swej siostry Marii, księcia Władysława Opolczyka i Krzyżaków.

          Kiedy w 1395 roku zmarła siostra Jadwigi Maria, królowa Węgier, Jadwiga wysunęła pretensje do tronu węgierskiego. Plany te jednak okazały się nierealne. Znaczący jest jak wspomniałem wyżej i niekwestionowany wkład Jadwigi w chrystianizację Litwy. Posiadając bardziej rozległą wiedzę religijną niż jej mąż, wpływała w istotny sposób na przebieg procesu misyjnego.

          Całe przedsięwzięcie chrystianizacyjne wymagało tworzenia nowych parafii, wymagało dostarczenia ksiąg, szat i naczyń liturgicznych. W zapisach kronikarskich bardzo często pojawiają się wzmianki, że to właśnie Jadwiga fundowała wyposażenie nowych kościołów.

          Według zwyczaju każdy z nowo ochrzczonych  Litwinów otrzymywał po chrzcie białą szatę. Przebywającą w Krakowie Jadwiga nadzorowała akcję szycia i wysyłki na Litwę. Królowa zadbała o wykształcenie przyszłych duchownych z Litwy. Specjalnie dla nich założyła i uposażyła bursą przy uniwersytecie w Pradze. W 1397 roku cesarz Wacław wyraził zgodę na utworzenie bursy, zaś w październiku tego roku spisano akt fundacyjny. Królowa zakupiła dom na potrzeby bursy oraz dołączyła do niego kapitał w wysokości 3,5 tysiąca grzywien., na utrzymanie mieszkańców bursy.

           Zarówno Polska i Litwa miały na przełomie XIV i XV wieku wspólnego wroga: Zakon Krzyżacki. Związek Polski i Litwy, przypieczętowany małżeństwem Jadwigi i Jagiełły, spotkał się z bardzo nieprzychylną reakcją zakonu. Krzyżacy podjęli akcję propagandową, aby wykazać, że związek Jadwigi z Jagiełłą jest nieprawomocny, a prawowitym mężem Jadwigi jest Wilhelm.

          Pomimo chrystianizacji Litwy, Krzyżacy nie zaniechali wypraw zbrojnych na tereny tego państwa. Wyprawy owe doprowadziły do wybuchu otwartej wojny trwającej od 1390 do 1392 roku. Jadwiga starała się wojnie przeciwdziałać. Od 1390 roku wysyłała pisma do władz zakonnych w sprawie zażegnania konfliktu. Jednak mediacyjne wysiłki Jadwigi zakończyły się niepowodzeniem ze względu na nieprzejednane stanowisko Zakonu.

          Przedmiotem sporu z zakonem krzyżackim za panowania Jadwigi stała się sprawa ziemi dobrzyńskiej. Książę Władysław Opolczyk otrzymał ją jako lenno od króla Ludwika Węgierskiego. W 1392 roku, Opolczyk zastawił ją u Krzyżaków. Jadwiga działała na rzecz powrotu tej ziemi do Korony Polskiej. Wielokrotnie słała pisma w tej sprawie do władz zakonnych. W 1397 roku spotkała się we Włocławku z wielkim mistrzem Konradem von Jungingenem, a w roku następnym tę sprawę omawiała na spotkaniu z grafem Janem w Inowrocławiu.

     Z punktu widzenia Zakonu, Jadwiga była przyjazna Krzyżakom. Przed swoją śmiercią miała powiedzieć, że gdy odejdzie, dojdzie do wielkiej polsko-krzyżackiej wojny. Jest pewne zatem, że Jadwiga zabiegała o pokój, pragnąc rozwiązywać konflikty polsko-krzyżackie na drodze pokojowej.

c.d.n.

ks. Leszek Chudziński

 

 


Nowenna Pompejańska

 

Nowenna Pompejańska nazywana jest też nowenną „nie do odparcia”, ponieważ Matka Boża złożyła obietnicę, że każdy, kto przez 54 dni odmówi różaniec, prosząc o konkretną łaskę - otrzyma ją.

Nowenna to dziewięciodniowe nabożeństwo odmawiane zazwyczaj w jednej konkretnej intencji.  Nowenna pompejańska jest specyficzną modlitwą, bo składa się z sześciu nowenn.

Powstała prawdopodobnie w Pompejach i została rozpropagowana przez dominikańskiego tercjarza bł. Bartłomieja Longo. Jako student związał się z ruchem satanistycznym, który dość mocno działał w ośrodkach akademickich. Był zafascynowany okultyzmem i doszedł nawet do wtajemniczenia na poziomie kapłana. Wiele grup studenckich w Neapolu oraz innych ośrodkach w krajach zachodniej Europy podlegało wtedy wpływom ruchów masońskich i satanistycznych.

Błogosławiony Bartłomiej Longo dwa lata trwał w tych praktykach. Przeżywał wielkie ciemności, chciał popełnić samobójstwo. Znajomy katolik umówił go w końcu na spotkanie z księdzem, który przekonał Bartłomieja, że musi powierzyć się Matce Bożej. I rzeczywiście tak uczynił. Wyszedł z ciemności, ale przez cały okres nawrócenia mocno przeżywał swoje odejście od Boga i miał straszne pokusy rozpaczy.

Kiedyś przyjechał do Pompejów, gdzie znajoma prosiła go, by zajął się terenem, który dzierżawiła. Podjął się tego zadania i gdy tam przebywał, nadal przeżywał ogromne ciemności. W pewnym momencie usłyszał słowa: „Jak będziesz się modlił na różańcu i propagował Różaniec, to Ja cię z tego uleczę”. To były słowa Matki Bożej. Zaczął odmawiać Różaniec i odzyskał spokój. W Pompejach odbudował kościół, wybudował sanktuarium Matki Bożej, do którego przywiózł obraz Matki Bożej Różańcowej ze św. Dominikiem. Pewnego dnia przyszła do niego kobieta, która została uzdrowiona za pośrednictwem Matki Bożej. W chorobie usłyszała wskazanie, że powinna modlić się na różańcu przez 54 dni. Pierwsze 27 dni miała prosić o uzdrowienie, a przez kolejne 27 dni miała dziękować. Po 54 dniach została uzdrowiona. Przyszła i opowiedziała o tym Bartłomiejowi. On natomiast zaczął w Pompejach propagować nowennę zwaną dzisiaj pompejańską. Papieże uznali tę nowennę oraz objawienia z nią związane jako prawdziwe ze względu na ogromną skuteczność.

Jak się modlić? Nowenna pompejańska trwa 54 dni. Każdego dnia odmawiamy trzy części różańca świętego (radosną, bolesną i chwalebną). Jeśli ktoś chce, może odmawiać czwartą część z tajemnicami światła. Przed rozpoczęciem różańca wymieniamy najpierw intencję (tylko jedną), a następnie mówimy: Ten różaniec odmawiam na Twoją cześć, Królowo Różańca świętego”.

Odmawiamy modlitwy początkowe różańca (Wierzę w Boga, Ojcze Nasz, 3 Zdrowaś Mario, Chwała Ojcu) – jeden raz na początku nowenny w danym dniu.

Odmawiamy różaniec – wszystkie 15 tajemnic (do nowenny pompejańskiej można dołączyć również tajemnicę światła). Nie trzeba odmawiać wszystkich tajemnic za jednym razem – modlitwę można podzielić, np. na pory dnia. Po zakończeniu każdej części różańca odmawiamy modlitwy: błagalną bądź dziękczynną.

Modlitwy błagalne (odmawiane pierwsze 27 dni) i dziękczynne (kolejne 27 dni) w Nowennie Pompejańskiej:

Modlitwy końcowe w trakcie części błagalnej: Pomnij o miłosierna Panno Różańcowa z Pompejów, jako nigdy jeszcze nie słyszano, aby ktokolwiek z czcicieli Twoich, z Różańcem Twoim, pomocy Twojej wzywający, miał być przez Ciebie opuszczony. Ach, nie gardź prośbą moją, o Matko Słowa Przedwiecznego, ale przez święty Twój różaniec i przez upodobanie, jakie okazujesz dla Twojej świątyni w Pompejach wysłuchaj mnie dobrotliwie. Amen.

Modlitwy końcowe w trakcie części dziękczynnej: Cóż Ci dać mogę, o Królowo pełna miłości? Moje całe życie poświęcam Tobie. Ile mi sił starczy, będę rozszerzać cześć Twoją, o Dziewico Różańca Świętego z Pompejów, bo gdy Twojej pomocy wezwałem, nawiedziła mnie łaska Boża. Wszędzie będę opowiadać o miłosierdziu, które mi wyświadczyłaś. O ile zdołam będę rozszerzać nabożeństwo do Różańca Świętego, wszystkim głosić będę, jak dobrotliwie obeszłaś się ze mną, aby i niegodni, tak jak i ja, grzesznicy, z zaufaniem do Ciebie się udawali. O, gdyby cały świat wiedział jak jesteś dobra, jaką masz litość nad cierpiącymi, wszystkie stworzenia uciekałyby się do Ciebie. Amen.

Na koniec odmawiamy modlitwę „Pod twoją obronę” oraz trzy razy z ufnością prosimy: „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”.

Nowenna Pompejańska jest szkołą modlitwy i należy odmawiać ją codziennie. Jeżeli z jakiegoś powodu ją przerwiemy, należy zacząć od nowa.

Dlaczego 54 dni? Nowenna kojarzona jest z dziewięcioma dniami modlitw. W przypadku Nowenny Pompejańskiej modlitwa trwa 54 dni. Skąd ta różnica? Matka Boża w objawieniu poleciła odmówić trzy nowenny dziękczynne i trzy błagalne. Daje to 6 nowenn po 9 dni, co daje razem 54 dni.

Nowenna Pompejańska dzieli się na dwie części po 27 dni – część błagalną i dziękczynną. Modlitwie towarzyszy przez cały czas jedna intencja.